Áhugavert
Ein en ekki einmana
Kogga segir lífið vægast sagt hafa breyst við fráfall Magnúsar. „Við vorum eitt af þessum pörum sem gera allt saman. Við vorum ekki bara hjón, heldur líka bestu vinir og samstarfsmenn.“
Kogga segir að þau hjónin hafi ekki leitað mikið eftir félagsskap annarra. „Okkur fannst gott að vera saman og fundum mikla fullnægju í því að tala saman um lífið, listir, heimspeki, tónlist og andleg málefni.Við gátum endalaust velt upp nýjum hliðum á tilverunni til að skoða á allan mögulegan hátt.“ Hún segist þó ekki beinlínis upplifa einmanaleika eftir fráfall hans, enda mjög einræn að eðlisfari, en hún sakni hans mikið, samvistanna við hann og nærveru hans. „Annars hugsa börnin mín, þau Elsa Björg og Guðbrandur einstaklega vel um mig, svo ég get ekki kvartað.“
Kogga segir fólk stundum hafa haft orð á því hversu heppin þau hjónin væru að eiga svo margt sameiginlegt og vera svona samrýmd eins og þau voru en Kogga segir þetta ekki hafa haft neitt með heppni að gera. „Við Magnús töluðum mikið um tilvistarmál og hvað það er að vera maður og ekki síst hamingjuna og vorum sammála um að enginn geti gert aðra manneskju hamingjusama. Maður gerir sig hamingjusaman sjálfur.
Við unnum jafnt og þétt í sambandinu alla okkar ævi saman og tókum ákvörðun um að vera lífsförunautar.
Til fjölda ára stunduðum við sjálfsrækt og ýmiss konar námskeið til að læra betri leiðir til að takast á við tilveruna, bæði saman og sitt í hvoru lagi. Í nokkur ár komu til landsins meðferðarfulltrúar frá Englandi og Bandaríkjunum sem leiddu fólk í gegnum frábær námskeið í listinni „að vera“. Þátttaka í þeim námskeiðum ollu byltingu í mínu lífi.“
Úr 7. tölublaði af Nýju Lífi
