„Viltu lofa mér því …“
Gömul vinkona mín og skólasystir giftist undir þrítugt manni sem mér fannst bæði afar leiðinlegur og ótrúlega frekur við hana. Hámark frekjunnar var, fannst mér, þegar hann lá banaleguna og reyndi að stjórna því hvernig hún lifði lífinu að honum látnum.

Stóra sviðinu breytt í grasivaxinn garð
Það er eitthvað við það að horfa á atvinnudansara hreyfa sig, hvernig þau sveigja og teygja líkamann, fetta sig og bretta, á það áreinslulausan hátt að maður fer að trúa því að maður geti staðið upp úr leikhússætinu og leikið þetta eftir. Þá er þó gott að minna sig á það að á baki hverjum snúning og hverju stökki er áralöng þjálfun, drifin áfram af ástríðu og trú á dansinum sem listgrein. Íslenski dansflokkurinn er aðaldriffjöðurin í dansheiminum hérlendis. En meginmarkmið flokksins er að vekja og viðhalda áhuga almennings á listforminu. Hann lætur sér annt um áhorfendur sína og vill mæta þeim á fjölbreyttan hátt. Næsta föstudag frumsýnir flokkurinn nýtt verk eftir þekkta spænska danshöfunda á stóra sviði Borgarleikhússins.
































