Berjamórinn kallar 

Árið er 1991. Með berjabláma í andlitinu og hamraþil Ásbyrgis í jaðarsjóninni kveinka ég mér undan ónotum hið innra. Ég er 14 ára og með ofgnótt krækiberja í maganum. Umkvartanir mínar fá þó, að mér finnst, dapurlegan hljómgrunn frá þeim sem þær beinast að, foreldrunum sem enn eitt haustið tekst að sannfæra okkur systkinin um að dögunum sé best varið í berjatínslu. Sigursæl með að hafa náð ætlunarverkinu tæma þau handfyllir af berjum ofan í mjólkurhvítar plastfötur og rödd bróður míns berst í gegnum berjaþytinn. „Ég held að ég sé að andast úr leiðindum.“ Hann er 12 ára. Umsjón: Lýdía Huld