Menning

Vikan

Ég er lítið fyrir að marinerast í einhverjum leiðindum

Það er virkilega gaman að spjalla við athafna- og ævintýramanneskjuna Berglindi Häsler. Hún hefur brasað margt og mikið í gegnum tíðina en síðustu ár hafa kraftar hennar að mestu farið í Havarí sem hún stofnaði upprunalega með Svavari Pétri sem eins og alþjóð veit lést fyrir aldurfram árið 2022. Berglind er ein af þessum manneskjum sem allt virðist leika í höndunum á og hún nær að galdra fram töfrandi aðstæður með hæfileikaríku fólki sem virðist á einhvern hátt vera fleira í kringum hana en mörg okkar hinna. Blaðamaður hitti Berglindi í nýju húsnæði Havarí í Faxafeniog fékk að forvitnast um hana og sögu Havarí. Umsjón og texti: Tinna Proppé / Myndir: Eva Schram Berglind er alin upp í vesturhluta borgarinnar og sleit þar barnsskónum. Það er greinilegt að þau karaktereinkenni sem prýða hana í dag, áræðni, jákvæðni og skapandi hugsun, hafa verið hluti af henni frá unga aldri. Það segir kannski mest um hana að í aðstæðum sem mörgum börnum þættu kvíðvænlegar sá hún tækifæri og var spennt að prófa nýja hluti. „Ég ólst upp á Seltjarnarnesi til 12 ára aldurs. Þar var mjög gott að alast upp en ég man hvað mér fannst spennandi þegar mamma og pabbi sögðu mér að við værum að flytja í Skerjafjörð....

Vikan

Trúir ekki á uppáhaldsbækur frekar en uppáhaldsvikudaga

Æsa Guðrún Bjarnadóttir starfar sem ritstjóri hjá Forlaginu og er hafsjór af vitneskju um allt sem viðkemur bókum, íslenskum sem erlendum. Hún hefur unnið með mörgum höfundum þeirra íslensku bóka sem lesendur Vikunnar hafa gleypt í sig síðustu misserin. Umsjón: Tinna Proppé / Myndir: Í einkaeigu Hvaða bók er á náttborðinu hjá þér núna? „Ég, sem er vanalega mest í skáldsögunum, er með tvær bækur almenns efnis á náttborðinu núna. Annars vegar Untangled eftir Lisu Dahmour sem fjallar um unglingsstúlkur og vandasama leið þeirra til fullorðinsára, með kannski svolítið bandarískri nálgun, en þó er margt áhugavert í henni. Hin bókin er Gáfaða dýrið eftir Sæunni Kjartansdóttur sem er mögnuð bók sem útskýrir eiginlega af hverju við erum eins og við erum og opnar skilningsríka sýn á eigin hegðun og tilfinningar sem eru ekki alltaf í takt við yfirvegaða skynsemi. Ég er sem sé að reyna að átta mig á krampakenndri...

Vikan

Maður upplifir ekki eins mikið ef maður útilokar sig frá öðrum

Tvítug að aldri tók Erna Viggósdóttir ákvörðun sem fáir hafa tekið um ævina. Hún ákvað að leggja land undir fót og fara ein í Evrópureisu með vikustoppi í Marokkó. Með nesti og nýja skó leitaði hún ævintýrin uppi, kynntist heiminum og sjálfri sér í leiðinni. Við vorum svo heppin að fá að spyrja Ernu út í ferðalagið og fá hjá henni ráð fyrir þau sem stefna á álíka ferðalag eða láta sig dreyma um það. Umsjón: Tinna Proppé / Myndir: Í einkaeigu Hvað fékk þig til að ákveða að fara ein í heimsreisu? „Ég var búin að sjá mikið á netinu um „solo travel“ og heillaðist af því. Ég er ein af þeim sem eiga ekki erfitt með að eyða tíma með sjálfum sér. Ég fer mikið ein í líkamsrækt, í sund, í verslunarleiðangur eða annað sem margir á mínum aldri treysta sér ekki í einir. Stundum er þroskandi að hafa engan nema sjálfan sig að stóla á. Þú lærir sjálfstraust, sjálfsöryggi og kynnist sjálfri þér betur. Þannig kviknaði sú hugmynd hjá mér.“ Var eitthvað ákveðið augnablik þar sem þú hugsaðir „nú geri ég þetta“? „Ég var lengi búin að hugsa um það að fara út áður en það var staðfest að ég færi. Ég var búin að segja það upphátt við flest...