„Viltu lofa mér því …“
Gömul vinkona mín og skólasystir giftist undir þrítugt manni sem mér fannst bæði afar leiðinlegur og ótrúlega frekur við hana. Hámark frekjunnar var, fannst mér, þegar hann lá banaleguna og reyndi að stjórna því hvernig hún lifði lífinu að honum látnum.

Það vex og dafnar sem hlúð er að
Ræktunaráhugi erfist ekki alltaf milli kynslóða en hjá sumum liggur hann í dvala þar til rétta augnablikið rennur upp. Þannig var það að minnsta kosti hjá Guðlaugu Jónsdóttur en hún og eiginmaður hennar, Karl Kristján Ásgeirsson, keyptu hús á Ísafirði fyrir tæplega tuttugu árum sem fylgdi afar fallegur og sérstakur garður. Didda og Kalli, eins og hjónin eru gjarnan kölluð, hafa hlúð vel að garðinum í þessi ár og má segja að í dag eigi þau sannkallaða gróðurparadís. Að hluta til er garðurinn þakinn grjóti sem liggur í hæðum og hólum en inn á milli skartar hann gróskumiklum trjám, runnum og heilmiklu blómahafi.
































