„Viltu lofa mér því …“
Gömul vinkona mín og skólasystir giftist undir þrítugt manni sem mér fannst bæði afar leiðinlegur og ótrúlega frekur við hana. Hámark frekjunnar var, fannst mér, þegar hann lá banaleguna og reyndi að stjórna því hvernig hún lifði lífinu að honum látnum.
Á fögrum haustdegi býður konditorinn, listunnandinn og gestgjafinn Aðalheiður Dögg Reynisdóttir blaðamanni í kaffi á veitingastaðinn BRASA, þar sem hún starfar. Á boðstólum er hennar uppáhaldskaka: klassísk frönsk óperukaka, sem hún lærði að laga í hinum virta Le Cordon Bleu-skóla í London. Hugur hennar hefur verið við bakstur síðan hún var sextán ára gömul og hún hefur unnið víða, allt frá bakaríum og kökubúðum til Michelin-staða og fimm stjörnu hótela, bæði hér heima og erlendis. Hún minnist barnaafmælanna sem hún og systur hennar héldu í æsku, þar sem skúffukaka mömmu þeirra með ákveðnu leynihráefni var í aðalhlutverki. Bragðið er ekki það eina sem dregur hana að bakstrinum því hún elskar líka að vinna í höndunum. „Að setja saman deigið og smjörið við rétt hitastig og á réttum tíma til að mynda fullkomin smjörlög er eitthvað sem ég mun aldrei verða leið á.“
Emilía Madeleine Heenen er þrítugur hlaupagarpur, lögfræðingur, rithöfundur og matgæðingur, búsett í draumaíbúð í Vesturbænum ásamt manni sínum og tveimur börnum, með framtíðarvonir um að vinna við matargerð. Uppalin á heimili þar sem eldamennskan réði ríkjum heldur hún í hefðina og með degi hverjum fær bakstur sífellt stærra hlutverk í hversdegi hennar og fjölskyldunnar. Samhliða þeirri hefð eru henni einstaklega minnisstæð kósíkvöldin með mömmu sinni og er það eitthvað sem hún leggur mikið upp úr með sínum eigin börnum í dag. Hún deilir uppskrift að frönsku súkkulaðiköku mömmu sinnar, sem klárast alltaf fyrst í hverju boði, og hindberjaböku Mörthu Stewart.
